کودک افسانه ای

آمدی از راه دور، بردل غمگین من

مرهمی از عشق تو ،زد به دل پیر من

من که غمین بودم و خسته از این روزگار

تشنه ی یک جرعه ای ،تا که بیاید به کار

این دل غم دیده ام ،عمر همه سر به زیر

خسته و درمانده و در غم دوران اسیر

کودکی افسانه ای ،لیک تنم زرد و پیر

عاشق بازی شدم ،لیک کمی گشته دیر

از صفت روزگار ،عمر نیاید به کار

کودک عاشق شده ،بی خبرو بی قرار

من به فلک داده ام دست و دل بی قرار

دست و دلم زد گره،زلف سر و عشق یار

چشم و دلم گشته خون ،از غم عشق وجنون

خنجری از چشم یار ،کرده دلم پر زخون

چشم و دل خون شده ،کی دگر آید به کار

گر بودم دیگری،خون کنمش بهر یار !